Levende kerststal

Oke. Een levende kerststal. In de kerk. In mijn dorp. Het werd groots aangekondigd. Daar moest je bij zijn. Komt dat zien.
Tja.

Voor mij als atheist misschien niet de meest voor de handliggende activiteit op de zaterdagmiddag. Maar, ach, misschien moest ik me maar eens wat meer 'openminded' opstellen. Boris verdient een ruimdenkende opvoeding. Dus liepen we dolenthousiast en enigszins hyper op de kerk af. Door het kerkraam zag ik de ezel en schaapjes al staan. In een klein bedje vol stro lag een pop. Maria was nergens te bekennen. Eenmaal binnen rook het naar de kinderboerderij. Heerlijk. Boris glunderde toen hij de schaapjes en de ezel zag. Hij rende al I-Aaaaaaaaaa schreeuwend op de ezel af. De behehehehehehe (schaapgeluid) ging hem ook goed af. So far so good.

Maar toen ik vervolgens van alle kanten boos werd aangekeken en ik allemaal mensen de ssssssssssssssssst-gebaren zag en hoorde maken, en ik in eerste instantie me niet kon voorstellen dat mijn kind niet blij mocht zijn om het zien van een ezel, maar ik dat na zijn volgende I-Aaaa kreet weer hoorde en zag gebeuren wat ik niet kon geloven,vond ik het welletjes. Stop die levende kerststal in je kont dacht ik. Het verhaal van de ezel en Maria vertel ik hem nog wel een keer. Maar eerst even luidkeels naar de kinderboerderij en lekker schreeuwen en gillen bij alles wat we zien. Amen.